MTV News - Can Social-Change Video Games Tackle Divorce, Poverty, Genocide? MTV News - Kan Sociaal-Change Video Games Aanpak Echtscheiding, armoede, Genocide? June 29th, 2006 (Visited 6322 times) Tags: 29 juni, 2006 (Bezocht 6322 keer) Tags:

MTV has posted their take on the Games for Change conference, including my talk. MTV heeft gepost hun rekening op de Spelen voor verandering "-conferentie, waaronder mijn praten. The tone of the article is really interesting, and I get the impression that the reporter is one who resented some of the cold water he says I threw on the proceedings. De toon van het artikel is zeer interessant, en ik krijg de indruk dat de journalist is iemand die boos over een aantal van het koude water gooide hij zegt dat ik over de procedure. He asks, Hij vraagt,

The first knock on anyone criticizing games is that they possibly haven’t played them. De eerste klop op iedereen die kritiek op games is dat ze misschien hebben ze niet gespeeld. It wasn’t clear if Koster had attended the Tuesday-night game expo and sampled some of the activism in action. Het was niet duidelijk of Koster had bijgewoond, de dinsdag-, nacht-game expo en bemonsterd enkele van de activisme in actie. Had he played “Peacemaker,” a strategy game that tasks players with settling the Israeli-Palestinian conflict by steering the leadership of either side? Had hij speelde 'Peacemaker', een strategie spel dat taken spelers met de afwikkeling van het Israëlisch-Palestijnse conflict door het sturen van de leiders van beide kanten? Had he tried “Earthquake in Zipland,” a cartoonish game that stars a moose trying to assemble a giant zipper to merge the separate islands upon which his parents are drifting apart, an extended metaphor about divorce? Had hij probeerde "Aardbeving in Zipland," een cartoonesk spel dat sterren een eland probeert te assembleren een reus rits te fuseren de afzonderlijke eilanden waarop zijn ouders elkaar drijven, een uitgebreide metafoor over echtscheiding?

Had Koster played the prototype of “The Organizing Game,” which is designed to teach grassroots activists basic skills like recognizing which doors in the neighborhood are the good ones to knock on? Had Koster speelde het prototype van "The Game Organizing ', dat ontworpen is om les te geven grassroots-activisten basisvaardigheden zoals het herkennen van welke deuren in de buurt zijn het nog goed ook aankloppen aan de hand? Had he tried “Homelessness: It’s No Game,” a simple game that challenges players to keep their homeless character alive and out of trouble for 24 hours of video game time? Had hij probeerde "Dakloosheid: Het is geen spel," een eenvoudig spel, dat spelers uitdagingen om hun dak-en thuislozen in leven en karakter uit de problemen voor 24 uur aan video game tijd? Did he harbor no enthusiasm for Ian Bogost’s anti-Kinko’s game, “Disaffected” (see “Game Lets Players Step Into Toner-Stained Shoes Of Kinko’s Workers”)? Heeft hij geen haven enthousiasme voor Ian Bogost anti-Kinko's game, "af" (zie "Game Laten Spelers Step Into Toner-Stained schoenen van Kinko's Workers")?

And had Koster not been encouraged by the announcements earlier Tuesday, when mtvU General Manager Stephen Friedman announced his network will issue 10 $25,000 grants to college students making games for change? En had Koster niet zijn aangemoedigd door de eerdere aankondigingen dinsdag tijdens mtvU General Manager Stephen Friedman aangekondigd zijn netwerk zal 10 $ 25.000 subsidies aan studenten maken games voor verandering? MtvU had sponsored the creation of the Sudan awareness game “Darfur Is Dying” and, Friedman announced, will launch a student-made game called “Squeezed” that depicts the lives of immigrant farm workers — a “first-person picker” — on mtvU.com in September. MtvU gesponsord had de oprichting van het bewustzijn Sudan spel "Darfur is Dying" en, Friedman aangekondigd, zal een student gemaakte spel genaamd "gecomprimeerde" dat uitkomt op het leven van allochtone werknemers in de landbouw - een 'first-person picker "- op de mtvU . com in september.

No, I didn’t see the expo. Nee, ik heb niet de expo te bezichtigen. Yes, I was already familiar with many of the games shown. Ja, ik was al bekend met veel van de spellen getoond. And yes, I think that Ian’s Disaffected ? is pretty fun, too. En ja, ik denk dat Ian's af? Is best leuk ook. I also applaud what MTV is doing in this regard. Ik ben het ook toejuichen wat MTV doet in dit verband.

But. Maar.

There’s basically two ways to approach games for change. Er is in principe twee manieren benaderen spellen voor verandering.

• One is simple awareness-raising. Een daarvan is simpel bewustmaking. Awareness raising is fine, and perhaps games let you reach a different audience that you otherwise would. Bewustmaking is prima, en misschien games laten je tot een andere doelgroep die je anders zou doen. But then you are firmly in the arena of propaganda (not using that word in any negative sense here) and you will have all of the strengths and weaknesses of propaganda — and likely, few of the strengths of games. Maar dan ben je goed in de arena van propaganda (geen gebruik van dat woord in een negatieve zin hier) en je hebt al de sterke en zwakke punten van propaganda - en waarschijnlijk enkele van de sterke punten van games. If this is how you are planning to use games, it is absolutely critical that the games be fun, or else you will fail to connect with the large audience that you seek. Als dit is de manier waarop u van plan bent om gebruik te maken van spellen, is het absoluut essentieel dat de games de lol, of anders dat u er niet in zullen slagen om verbinding te maken met het grote publiek dat u beoogt. This is what the vast majority of games for social change are doing and seek to do — raising of awareness of issues. Dat is wat de overgrote meerderheid van games voor sociale verandering aan het doen zijn en proberen te doen - het verhogen van het bewustzijn van de vraagstukken. Nothing wrong with that. Niets mis mee.

  A huge part of the problem with social change work is precisely this: that it fails to connect with an audience. Een zeer groot deel van het probleem met sociale verandering werk is juist dit: dat het niet om verbinding te maken met een publiek. It is earnest, rigid, dogmatic, holier-than-thou, and depressing. Het is serieus, star, dogmatisch, holier dan gij, en deprimerend. The article cites conference founder Suzanne Seggerman saying that the games biz is risk-averse, which is certainly true — but I can tell you that the people in the games biz are by and large still concerned about social issues. Het artikel noemt conferentie oprichter Suzanne Seggerman zeggen dat de games biz is risicomijdende, dat is zeker zo - maar ik kan u zeggen dat de mensen in de games biz zijn in grote lijnen nog steeds bezorgd over maatschappelijke kwesties. They’re not heartless. Ze zijn niet flauw. They’re like most people — too uninvolved to get up and do something, and too concerned with their own welfare to spend a lot of time on issues that are far away. Ze zijn net als de meeste mensen - ook afzijdig om op te staan en iets doen, en te zorgen met hun eigen welzijn te besteden veel tijd aan zaken die zijn ver weg.

  Most critically, the games biz spends all of its time paying very close attention to “what gets the largest number of people to play.” And earnest, rigid, dogmatic, holier-than-thou, and depressing are not on that list anymore than they are on the list for pop singers or Hollywood. Meest kritisch, de games biz besteedt al zijn tijd betalen van zeer nabij gevolgd "wat krijgt het grootste aantal mensen te spelen." En serieus, star, dogmatisch, holier dan gij, en deprimerend zijn niet op deze lijst meer dan ze staan op de lijst voor pop zangers of Hollywood. Nobody likes to be lectured at. Niemand houdt een lezing bij te zijn. This is a big part of the disdain that many in the industry have for academic and artsy game design — that it leaves the audience behind. Dit is een groot deel van de minachting die velen in de sector hebben voor de academische en kunstzinnige game design - dat zij laat het publiek achter.

• The other way to use games for social change is to leverage what games do better than other media, what they are , which is the way in which they are abstracted simplified models of systems. De andere manier om gebruik te maken van spellen voor sociale verandering is een hefboomeffect naar wat games het beter doen dan andere media, wat ze zijn, dat is de manier waarop ze worden onttrokken vereenvoudigde modellen van systemen. And here, as in pretty much every other art form, succumbing too much to propagandistic tendencies will be bad art. En hier, net als in vrijwel iedere andere kunstvorm, succumbing teveel propaganda tendensen zullen slechte kunst. What the best games for change can offer is an avenue towards solutions, because they are models that can be used to approximate the problem and try things out. Wat de beste games voor verandering kan bieden is een weg op weg naar oplossingen, want ze zijn modellen die gebruikt kunnen worden bij de benadering van het probleem en probeer dingen uit. In fact, the more unbiased the model, the more likely it is that something useful will emerge (by contrast, propagandistic models, like Gonzalo Frasca’s September 12th , will intentionally distort or bias the model in order to make their statement — again, raising awareness is a perfectly valid approach, so I am not knocking this). In feite is het meer onbevooroordeeld het model, hoe waarschijnlijker het is dat er iets nuttig zal ontstaan (door het contrast, propaganda-modellen, zoals Gonzalo Frasca's 12 september, zal opzettelijk vervalsen of bias in het model om hun statement - nogmaals, de bewustwording te vergroten is een perfect geldig aanpak, dus ik ben niet te kloppen dit). This is part of what I was urging the attendees to think about. Dit is een onderdeel van wat ik was er bij de aanwezigen om over na te denken.

I’ve spent enough time at themed conferences to know that pouring cold water on things is usually necessary — just as it was at the Metaverse Summit. Ik heb genoeg tijd besteed aan het thema 'conferenties om te weten dat koud water gieten over dingen is meestal nodig is - net als hij aan het Metaverse top. Does it mean that I don’t believe in the possibilities? Betekent dit dat ik niet geloof in de mogelijkheden? Of course not. Natuurlijk niet. In fact, it’s sort of odd to be painted as somehow the industry insider opposed to games for social change; after all, I’m the industry guy who was actually willing to show up at the conference in the first place. In werkelijkheid is het soort van vreemd te schilderen als een of andere manier de industrie insider tegenstelling tot spelletjes voor sociale verandering te zijn, ik ben de man die de industrie was eigenlijk bereid om te laten zien op de conferentie in de eerste plaats.

Rather, what it means is that it’s all too easy to try tackling famine, war, and poverty from a posh apartment, all too easy to sum up the Israeli-Palestinian conflict in a facile statement; all too easy to rely on “raising consciousness” as an answer to real social change; and all too easy to think that “oh, we’ll make a game and it’ll connect with the kids.” The cold water is needed, because it takes a greater focus than that to really do the work. Integendeel, wat het betekent, is dat al te gemakkelijk om te proberen de bestrijding van honger, oorlog en armoede uit een chique appartement, al te makkelijk om een samenvatting van het Israëlisch-Palestijnse conflict in een gemakkelijke verklaring; al te gemakkelijk een beroep te doen op " het verhogen van het bewustzijn 'als antwoord op de reële sociale verandering, en al te gemakkelijk om te denken dat "oh, we maken een game en hij staat je verbinding maakt met de kinderen." Het koude water is nodig, want het duurt meer aandacht dan dat om echt het werk doen. I know many of the people who were there know that, because they have done the work and they know there aren’t facile answers. Ik weet veel van de mensen die erbij waren weten dat, want zij hebben het werk gedaan en ze weten dat er geen gemakkelijke antwoorden. I know it, because as I said in the speech, a very large portion of my family does exactly that for a career. Ik weet het, want zoals ik al zei in zijn toespraak een zeer groot deel van mijn familie doet precies dat voor een carrière.

In the speech, I said In de toespraak heb ik gezegd

It’s almost like if you were a paper-airplane maker and somebody came up to you and said, ‘You know, paper airplanes, it seems like all the kids are into them at school these days. Het is bijna alsof je een papieren vliegtuig maker en iemand kwam naar u en zei: "Weet je, papier vliegtuigen, lijkt het wel alsof alle kinderen zijn naar hen op school dezer dagen. So we really want to make paper airplanes about Darfur.’ Dus we echt willen papier maken vliegtuigen over Darfur. "

One needs to ask these questions about such a proposition, if one is serious about the cause or about paper airplanes. Men moet deze vragen stellen over een dergelijk voorstel, als men serieus werk wil maken van de oorzaak of over papieren vliegtuigen.

• Is this the best way to spend money on Darfur? Is dit de beste manier om het geld gebruiken voor Darfur?
• What special service can paper airplanes supply that Hula Hoops or Sea Monkeys (or food and medicine) cannot? Welke bijzondere dienst kan leveren vliegtuigen papier dat Hula Hoops of Sea Monkeys (of voedsel en medicijnen), niet kunnen?
• Is this the best use of paper airplanes, or are they served better by being used to teach aerodynamics instead? Is dit het beste gebruik van papieren vliegtuigen, of zijn ze beter gediend door wordt gebruikt om les te geven in plaats van aërodynamica?

It’s not that there isn’ta match to be made; there very well may be. Het is niet zo dat er geen match worden gemaakt en er zeer goed kunnen worden. But you have to have those answers in your mind from the beginning to do justice to the problem. Maar je moet hebben die antwoorden in je ogen vanaf het begin te doen aan het probleem.

[?] [?]

Type in a relevant tag, and click the button, and help organize this blog's information. Typ een relevante tag, en klik op de knop, en helpen bij het organiseren van deze blog informatie.
[More Help] [Meer hulp]

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site. U kunt eventuele reacties op dit item via de RSS 2.0 feed. De reacties zijn momenteel gesloten, maar u kunt trackback vanaf je eigen site.

43 Responses to “MTV News - Can Social-Change Video Games Tackle Divorce, Poverty, Genocide?” 43 Responses to "MTV News - Kan Sociaal-Change Video Games Aanpak Echtscheiding, armoede, Genocide?"

1. 한RSS wrote on June 29th, 2006 at 9:51 pm : 한 RSS schreef op 29 juni, 2006 om 9:51 pm:

   [...] 총 15개  |  최종업데이트: 2006-06-30 14:47 function PrevPage(goto_bottom) { } function NextPage(goto_top) { } MTV News - Can Social-Change Video Games Tackle Divorce, Poverty, Genocide? [...] 총 15 개 | 최종업 데이트: 2006-06-30 14:47 functie PrevPage (goto_bottom) () functie Nextpage (goto_top) () MTV News - Kan Sociaal-Change Video Games Aanpak Echtscheiding, armoede, Genocide? Raph 2006-06-30 13:36 작성 | Games [...] RAPH 2006-06-30 13:36 작성 | Games [...]

2. The Other Here » Games for Changed wrote on June 30th, 2006 at 6:56 am : De andere hier »Games voor Changed schreef op 30 juni, 2006 om 6:56:

   [...] Raph Koster rocked the house in the closing keynote (which I wish had come earlier) by challenging the core notion of games for change and the ability of games to even come close to representing the world’s worst problems accurately, let alone not trivialize them (speaking about genocide, endemic poverty, and political corruption). [...] Raph Koster rocked het huis in de afsluitende keynote (die ik had willen komen eerder) door de kern begrip uitdagende spellen voor veranderingen en het vermogen van de games waar zelfs dicht in de buurt komen die de wereld in de ergste problemen nauwkeurig, laat staan dat ze niet trivialize (spreken over genocide, endemische armoede, corruptie en politieke). But then he stood this on its head suggesting that it may be just because games and simulations can hack outrageously overwhelming problems into tiny, abstract, tractable pieces that they might stir the will power and confidence to make real change. Maar toen stond hij dit op zijn kop te suggereren dat het misschien alleen maar omdat games en simulaties kunnen hack outrageously overweldigende problemen in kleine, abstracte, meegaand stukken die zij zouden kunnen roeren de wilskracht en het vertrouwen om tot werkelijke verandering. More from Raph on this right here. Meer van RAPH op dit recht hier. I was on the “Virtual World, Real Change” panel with Pathfinder Linden from Linden Lab/Second Life, Barry Joseph from Global Kids, and Lauren Gellman from Stanford. Ik was op de "Virtual World, Real Change" paneel met Pathfinder Linden uit Linden Lab / Second Life, Barry Joseph van Global Kids, en Lauren Gellman van Stanford. The podcast of this and all sessions should be up in a couple of weeks. De podcast van deze en alle sessies moeten worden in een paar weken. [...] [...]

3. Corporate eLearning Development: MTV News - Can Social-Change Video Games Tackle Divorce, Poverty, Genocide? wrote on June 30th, 2006 at 10:01 am : ELearning Corporate Development: MTV News - Kan Sociaal-Change Video Games Aanpak Echtscheiding, armoede, Genocide? Schreef op 30 juni 2006 om 10:01:

   [...] MTV News - Can Social-Change Video Games Tackle Divorce, Poverty, Genocide? [...] MTV News - Kan Sociaal-Change Video Games Aanpak Echtscheiding, armoede, Genocide? Gaming industry guru Raph Koster responds to MTV comments.read more | digg story [...] Gaming industrie goeroe Raph Koster reageert op MTV comments.read meer | digg verhaal [...]

4. Faith wrote on July 2nd, 2006 at 9:13 am : Faith schreef op 2 juli, 2006 om 9:13:

   [...] Comments [...] Reacties [...] [...]

5. Water Cooler Games - Top 10 Disaffections wrote on July 3rd, 2006 at 6:14 pm : Water Cooler Games - Top 10 Disaffections schreef op 3 juli, 2006 om 6:14 pm:

   [...] (8) In response to an MTV News article about his closing address at the Games for Change conference, Raph Koster admits that Disaffected is “pretty fun.” [...] [...] (8) In antwoord op een MTV News artikel over zijn slotwoord tijdens de Games for Change conferentie, Raph Koster geeft toe dat af is "best leuk." [...]

6. Social change by gaming? Sociale verandering van kansspelen? - Dramatech Space wrote on July 9th, 2006 at 7:06 pm : - Dramatech Space schreef op 9 juli, 2006 om 7:06 pm:

   [...] July Kim Flintoff11:05 amAdd comment Over at MTV they are commenting on Raph Koster’s talk and other speculation at the Games for Change conference last month.  Apparently all was cheery and hopeful until Raph delivere his final keynote that some felt dashed the hopes of the attendees.  Raph’s blog offers an interesting rejoinder where he advises that it isn’t thta he is opposed to the ida of creating games that are geared to bringing about positive social change, nor does he believe a futile exercise; rather he is concerned that there is too much lip service given in the form of platitudes and very little real consideration of the problem at hand.  I’ve spent enough time at themed conferences to know that pouring cold water on things is usually necessary — just as it was at the Metaverse Summit. [...] Juli Kim Flintoff11: 05 amAdd opmerking over bij MTV zij zijn commentaar op Raph Koster van de gespreks-en andere speculaties op de Spelen voor verandering "-conferentie van vorige maand. Blijkbaar was alles opgeruimd en hoopvol tot RAPH delivere zijn laatste keynote dat sommige beschaamd gevoeld van de verwachtingen van de aanwezigen. RAPH's blog biedt een interessante dupliek waar hij meldt dat zij niet dat hij zich tegen de ida van de oprichting van games die zijn gericht op de totstandkoming van positieve sociale verandering, en ook niet geloven dat hij een vergeefse uitoefenen, maar hij is bang dat er teveel lippendienst gegeven in de vorm van platitudes en zeer weinig echte aandacht voor het probleem bij de hand. Ik heb genoeg tijd besteed aan het thema 'conferenties om te weten dat koud water gieten over dingen is meestal noodzakelijk - Net als hij aan het Metaverse top. Does it mean that I don’t believe in the possibilities? Betekent dit dat ik niet geloof in de mogelijkheden? Of course not. Natuurlijk niet. In fact, it’s sort of odd to be painted as somehow the industry insider opposed to games for social change; after all, I’m the industry guy who was actually willing to show up at the conference in the first place. In werkelijkheid is het soort van vreemd te schilderen als een of andere manier de industrie insider tegenstelling tot spelletjes voor sociale verandering te zijn, ik ben de man die de industrie was eigenlijk bereid om te laten zien op de conferentie in de eerste plaats. [...] [...]

7. Swamp Cottage: July 2006 wrote on July 14th, 2006 at 4:54 am : Swamp Cottage: Juli 2006 schreef op 14 juli, 2006 om 4:54:

   [...] carrying Google ads on the page, then they somehow recoup the cost of the Google ad? [...] Uitvoeren Google-advertenties op de pagina, dan hebben ze een of andere manier terugverdienen van de kosten van de Google-advertentie? Puzzling…] # posted by Ben : 6:19 PM    Games for Change (G4C) [Organisers of a conference ongames, etc] # posted by Ben : 6:14 PM    Raph’s Website — MTV News - Can Social-Change Video GamesPoverty, Genocide? Puzzelen ...] # geplaatst door Ben: 6:19 PM Games for Change (G4C) [De organisatoren van een conferentie ongames, etc] # gepost door Ben: 6:14 PM RAPH's Website - MTV News - Kan Sociaal-Video wijzigen GamesPoverty , Genocide? [Are "persuasive games" (for example, the Darfur is Dying game) just a gimmick?] # posted by Ben : 5:37 PM    Water Cooler Games - Newsgames Archives [The Zidane Flasha category called "newsgames" at Water Cooler Games. [Worden "overtuigend spelen" (bijvoorbeeld de Darfur is Dying spel) gewoon een truc?] # Geplaatst door Ben: 5:37 PM Water Cooler Games - Newsgames Archief [De Zidane Flasha categorie "newsgames" op Water Cooler Games. Dick Cheney hunting games are there, too...] # posted by Ben : 5:00 PM    Persuasive Gaming: Third World Farmer viagame Third World Farmer online - it’s not exactly a barrel of laughs, but it’s message is clear.” # posted by Ben : 3:11 PM    NGO Security: “Although some within the NGO community arepractitioner (just swap the word ‘information’ for ‘intelligence’ if you’re uncomfortable).” # posted by Ben : 2:19 PM   [...] Dick Cheney jacht games zijn er ook ...] # geplaatst door Ben: 5:00 PM Persuasive Games: Derde Wereld Farmer viagame Derde Wereld Farmer online - het is niet precies een vat lacht, maar de boodschap is duidelijk . "# Geplaatst door Ben: 3:11 PM NGO Security:" Hoewel sommige binnen de NGO-gemeenschap arepractitioner (net swap het woord 'informatie' voor 'intelligentie' als u zich zorgen maakt). "# Geplaatst door Ben: 2:19 PM [...]

8. Games for Change: Conference Press wrote on August 3rd, 2006 at 8:31 pm : Games for Change: Conferentie Pers schreef op 3 augustus, 2006 om 8:31 pm:

   [...] 29-Jun: Raph Koster’s Blog [...] [...] 29-Jun: Raph Koster's Blog [...]

1. SirBruce said on June 29th, 2006 at 8:54 pm : SirBruce zei op 29 juni, 2006 om 8:54 pm:

   Who the heck is crazy enough to think Peacemaker would actually help solve the Israeli-Palestinian conflict? Wie de deurklink is gek genoeg om te denken Peacemaker ook daadwerkelijk zou helpen bij het oplossen van het Israëlisch-Palestijnse conflict? Did Conflict: The Middle East Political Simulator manage that back in the 80s? Heb Conflict: The Middle East Political Simulator beheren dat terug in de jaren'80? No. Did Balance of Power end the Cold War in the 90s? Heb No Balance of Power einde van de Koude Oorlog in de jaren'90? No. Also, these games are limited, deterministic model simulations. Ook Neen, deze games zijn beperkt, deterministische model simulaties. Inasmuch as they teach anything, they teach you to behave how the Programmer/Designer THINKS you should behave in order to solve the problem. Aangezien leren ze niets, ze leren je te gedragen, hoe de Programmeur / Designer denkt dat je zou moeten gedragen om het probleem op te lossen. There’s no guarantee that people will actually behave the way your woefully limited simulation says they will. Er is geen garantie dat mensen ook daadwerkelijk gedragen op de manier waarop uw hopeloos beperkt simulatie zegt dat ze wil.

2. Morgan Ramsay said on June 30th, 2006 at 12:28 am : Morgan Ramsay zei op 30 juni 2006 om 12:28 uur:

   Raph, RAPH,

   Stephen Totilo wrote: Stephen Totilo schreef:

   The first knock on anyone criticizing games is that they possibly haven’t played them. De eerste klop op iedereen die kritiek op games is dat ze misschien hebben ze niet gespeeld.

   The first knock on anyone criticizing an author is that they possibly haven’t read the author’s work. De eerste klop op iedereen die kritiek op een auteur is dat ze misschien helemaal niet gelezen hebben de auteur zijn werk.

   But he snuck some kind words in too — for his own work. Maar hij snuck sommige woorden in natura ook - voor zijn eigen werk. … ...

   In the end, Koster proved to be knocking the legs out from the Games for Change movement in order to champion what he cherishes most about games: their levity. Op het einde Koster bleek te zijn kloppen de benen uit de Games for Change verkeer om kampioen wat hij koestert de meeste spellen: hun vrolijkheid.

   From our discussions and my understanding of A Theory of Fun , your definitions of the terms "entertainment" and "fun" differ. Van onze besprekingen en mijn begrip van A Theory of Fun, uw definities van de termen "entertainment" en "fun" verschillen. The psychological purpose of fun is to facilitate learning. De psychologische doel van plezier is om te leren. Chris Crawford said, as quoted in your book, "Fun is the emotional response to learning." Chris Crawford zei, zoals genoteerd in uw boek, "Fun is de emotionele reactie op het leren." Stephen’s description of you as someone who cherishes levity (ie, that which lacks seriousness) more than learning leads me to believe that Stephen is unfamiliar with you and your work. Stephen's beschrijving van u als iemand die koestert uittekent (dat wil zeggen, dat wat ontbreekt ernst) meer dan het leren brengt mij ertoe te geloven dat Stephen is niet bekend met u en uw werk. Is Stephen’s criticism of your keynote credible? Is Stephen's kritiek op uw keynote geloofwaardig? Hardly. Nauwelijks.

   So there was the veteran of corporate games — the deep-thinking Koster — unloading his doubts in front of these outsiders. Dus er was de veteraan van corporate games - de deep-denken Koster - het lossen zijn twijfels tegenover deze buitenstaanders.

   Corporate games? Corporate games? Those are serious games intended as corporate entertainment to achieve non-entertainment goals, such as team simulators and process training tools. Dat zijn serious games bedoeld als corporate entertainment tot niet-entertainment doelen, zoals een team simulators en proces opleidingsmiddelen. I believe the correct term is interactive entertainment . Ik denk dat de juiste term is interactief entertainment. Since that term encompasses serious games, those who develop serious games are not "outsiders". Aangezien dit begrip omvat serious games, degenen die de ontwikkeling van serious games zijn niet "outsiders". Serious games are a part of this industry. Serious games zijn een deel van deze industrie. Unfortunately, the serious games people think they’re doing something totally unique, totally revolutionary, and totally separate from the rest of us. Helaas is de serious games mensen denken dat ze aan het doen bent iets totaal uniek, volstrekt revolutionair, en volkomen los van de rest van ons. There’sa void between those who develop games for entertaining fun and those who develop games for serious fun. Er is leegte tussen degenen die de ontwikkeling van games voor fun en onderhoudend ontwikkelen die voor ernstige Speeltoestellen leuk. From my perspective, that void seems to be largely created by those who develop games for serious fun. Vanuit mijn perspectief, dat de leegte lijkt te zijn grotendeels gemaakt door mensen die games ontwikkelen voor ernstige leuk. I’m working on building a bridge across that void through the San Diego Chapter of the International Game Developers Association, and the parent association too. Ik ben bezig met het bouwen van een brug over die leegte door de San Diego hoofdstuk van de International Game Developers Association, en de ouder vereniging ook. Hopefully, my efforts will be fruitful. Hopelijk mijn inspanningen vruchten zal afwerpen.

   Raph wrote: RAPH schreef:

   There’s basically two ways to approach games for change. Er is in principe twee manieren benaderen spellen voor verandering. One is simple awareness-raising. Een daarvan is simpel bewustmaking.

   Public relations necessitates awareness initiatives. Public relations vereist bewustzijn initiatieven. Without awareness initiatives, PR can achieve neither credibility nor differentiation. Zonder bewustzijn initiatieven, PR kunnen bereiken noch geloofwaardig, noch differentiatie. Awareness initiatives need to be cyclical in order to consistently produce long-lasting effects that establish, retain, and improve the credibility of an organization. Bewustwording initiatieven moeten worden cyclische om consequent produceren langdurige effecten die vast, behoud en verbetering van de geloofwaardigheid van een organisatie. This also applies to interactive entertainment. Dit geldt ook voor interactief entertainment.

3. Slyfeind said on June 30th, 2006 at 5:22 am : Slyfeind zei op 30 juni, 2006 om 5:22:

   Holy lip service, Batman. Heilige lippendienst, Batman.

   I was so, so terribly confused when I read “fighting homelessness.” Can games do that? Ik was zo, zo erg verward toen ik las "bestrijding van dakloosheid." Kan games dat doen? Like, is homelessness caused by a boss monster or something, and you shoot him in a video game, and that destroys his real-life soul? Zoals, dak-en thuisloosheid is veroorzaakt door een monster baas of zoiets, en je schiet hem in een videogame, en dat vernietigt zijn real-life ziel?

   Hundreds of thousands — millions? Honderdduizenden - miljoenen? — of people have played the Ultima series, where you’re rewarded in the game for helping homeless people. - Mensen hebben speelde de Ultima-serie, waar je wordt beloond in het spel voor hulp aan daklozen. Ultima has been around for over twenty years, and is still available today. Ultima is al meer dan twintig jaar, en bestaat nog altijd. I don’t know of any study that has linked homeless trends to the Ultima series, but…something tells me Ultima hasn’t made a difference. Ik ken geen enkele studie die is gekoppeld aan de daklozen trends Ultima-serie, maar ... iets zegt me Ultima is niet een verschil gemaakt.

   Awareness-raising is good, but I really think that’s all a video game can do to “fight homelessness,” and I can think of other media that would do this better. Bewustmaking is goed, maar ik denk echt dat het allemaal een videospel kan doen om te "vechten dakloosheid," en ik kan gedacht worden aan andere media dat dit beter zou doen.

   Don’t spend dollars on game development; spend dollars on HELPING THE HOMELESS. Bent u niet eens dollars op game-ontwikkeling; dollars uitgeven op hulp aan de daklozen.

4. Raph said on June 30th, 2006 at 6:41 am : RAPH zei op 30 juni, 2006 om 6:41:

   I find it interesting that a few of the comments trend towards attacking the concept of games for change. Ik vind het interessant dat een paar van de commentaren trend in de richting van de aanval op het concept van games voor verandering. I agree that Ultima probably made no dent in the homeless issue. Ik ben het ermee eens dat Ultima waarschijnlijk geen deuk in het dak-en thuislozen probleem. Neither did most books that featured homelessness. Daarnaast hebben de meeste boeken die bestond uit dakloosheid.

   But every once in a while comes The Jungle , which blew the top off the meat packing industry. Maar elke keer in de zoveel tijd komt The Jungle, die blies boven het vlees uit de verpakking industrie. It’s not that novels cannot effect social change, it’s just that it works rarely, and when done in a particular manner. Het is niet zo dat romans niet kan effect van sociale verandering, het is gewoon dat het werkt maar zelden, en wanneer u klaar bent op een bepaalde manier. I believe the same must be true of games. Ik denk dat het geldt van games.

   So I am not down on the whole concept. Dus ik ben niet op het hele concept. I am down on certain implementations. Ik ben op bepaalde implementaties.

5. Grimwell said on June 30th, 2006 at 6:52 am : Grimwell zei op 30 juni, 2006 om 6:52:

   I think that’sa bit of Rahp’s point Slyfiend. Ik vind dat beetje Rahp het punt Slyfiend. Question what you are doing to make sure you are going to have the impact you intend; if you aren’t, look to other opportunities that your resources provide and find out if you can come closer to the desired impact. Vraag wat u doet om ervoor te zorgen dat u zich meer op de impact die je van plan, als je niet, kijk naar andere mogelijkheden die uw financiële middelen verschaffen en te achterhalen of u kunt komen dichter bij het gewenste effect.

   Can games raise awareness? Kan games bewustzijn? Sure. Zeker. Can they motivate people to elicit change? Kunnen deze mensen te motiveren ontlokken veranderen? Unproven. Does this mean that it’sa moot point and shouldn’t be investigated? Betekent dit dat het een betwistbaar punt en moet niet worden onderzocht? Not at all, but don’t look into this with rose colored glasses and expect that a game that raises social awareness on a particular cause/issue will motivate people to act on that awareness. Helemaal niet, maar het ziet er niet naar deze met roze gekleurde bril en verwacht dat een spel dat werpt sociaal bewustzijn op een bepaalde oorzaak / kwestie zal motiveren mensen om te handelen op die bewustwording.

6. Castallia said on June 30th, 2006 at 7:35 am : Castallia zei op 30 juni, 2006 om 7:35:

   Interesting post; I thought the criticisms you made about potential problems in this area were valid. Interessante post, ik dacht dat de kritiek die u gemaakt over de mogelijke problemen op dit gebied geldig zijn.
   To be honest, my first reaction to reading about the MTV games was that they sound in poor taste; they inadvertently trivialize the issues they’re trying to promote. Om eerlijk te zijn, mijn eerste reactie te lezen over de MTV-games was dat ze geluid in slechte smaak, ze onbedoeld trivialize de problemen die ze proberen te bevorderen. Certain media are poor at conveying messages on grim topics; musicals are one, and it seems to me that games might be another such medium. Bepaalde media zijn armen op het overbrengen van berichten op grimmige onderwerpen; musicals zijn een, en het lijkt me dat games kunnen worden bij een ander medium. Part of the problem here might be that “game” is often used in our society as a metaphor for an endeavor in which the participants don’t really care deeply about the results–for example “it’s no game”, “it’s all a game to her”, “treating someone like a chess piece”, etc. So that, when someone makes a game like “Peacemaker”, it conveys the idea that political change is just a game… Een deel van het probleem hier kan zijn dat "spel" wordt vaak gebruikt in onze samenleving als een metafoor voor een poging, waarin de deelnemers niet echt sterk gehecht aan de resultaten, bijvoorbeeld "het is geen spel ',' het ' is allemaal een spelletje met haar "," de behandeling van iemand als een schaakbord stuk ", etc. Dus, wanneer iemand een spel als" Peacemaker "al bij de gedachte dat politieke verandering is maar een spel ...
   The other objection is that although I don’t normally consider games a waste of time, it would certainly feel frivolous helping a virtual homeless person when I could be helping an actual homeless person. Een ander bezwaar is dat hoewel ik normaal gesproken niet overwegen games een verspilling van tijd, hij zou zeker het gevoel frivool helpen een virtueel dakloze als ik zou kunnen helpen een echte dakloze. I can see this cognitive dissonance being resolved in two ways: a) the more desirable of the two–stop playing the game and go help some homeless people or b) simply stop playing the game. Ik zie deze cognitieve dissonantie wordt opgelost op twee manieren: a) het wenselijk meer van de twee-stop spelen van het spel en ga helpen sommige daklozen of b) gewoon stoppen met het spel te spelen.
   I think a less heavy handed approach of games for change would be to create games that within an “escapist setting” reward/develop some of the positive traits that we hope will be demonstrated in the real world as well–such as games that reward cooperation as opposed to competition, creative thinking, generous behavior, helpfulness to others, etc., and as it happens, many games already do this to some extent. Ik denk dat een minder zware aanpak van games voor verandering zou zijn het creëren van spelletjes die binnen een "escapistische instelling" belonen / ontwikkelen van een aantal van de positieve kenmerken die naar wij hopen zal worden gedemonstreerd in de echte wereld zo goed als kansspelen ter beloning van de samenwerking in tegenstelling tot de concurrentie, creatief denken, genereus gedrag, hulpvaardigheid voor anderen, enz., en als dat gebeurt, veel games is dit tot op zekere hoogte.

7. Patrick said on June 30th, 2006 at 7:46 am : Patrick zei op 30 juni, 2006 om 7:46:

   Your distinction is prudent Raph. Jouw onderscheid is verstandig RAPH. I remember at a conference last year Ernest Adams was talking about a side-scroll shooter where you play a sperm cell and the message was to use condoms. Ik herinner me dat tijdens een conferentie vorig jaar Ernest Adams had het over een side-scroll shooter waar je speelt een zaadcel cel en de boodschap was voor het gebruik van condooms. Ernest thought it was pretty neat, and then Micheal Mateas came up and talked about games that merely “skin” on an aesthetic or theme without really emboding it procedurally. Ernest dacht dat het was best gaaf, en vervolgens Michael Mateas kwam en sprak over games die alleen maar "huid" op een esthetische of thema, zonder echt emboding het procedureel.

   Obviously I’m for the latter, but the problem is that good procedural rhetoric is non-trivial and requires some sort of investment. Uiteraard ben ik voor het laatste, maar het probleem is dat een goede procedurele retoriek is niet-triviaal en vereist enige soort van investering. I think Storytron might be an interesting paltform for procedurally representing social realitiesp; interesting from an academic/underground connouseur perspective (as it probably won’t be interesting from a commercial perspective). Ik denk dat Storytron wellicht een interessante paltform voor procedureel van sociale realitiesp; interessant vanuit een academisch / ondergrondse connouseur perspectief (zoals het waarschijnlijk niet interessant zijn vanuit een commercieel perspectief). More so than closed narrativ systems, Storytron seems ideal for these purposes since the dev overhead is technically zero (sans time) and the engine is geared for global agency. Meer nog dan narrativ gesloten systemen, Storytron lijkt ideaal voor deze doeleinden, omdat de dev bovenleiding is technisch nul (sans tijd) en de motor is geschikt voor wereldwijde agentschap.

8. Prokofy Neva said on June 30th, 2006 at 9:03 am : Prokofy Neva zei op 30 juni, 2006 om 9:03:

   I can’t wait to see the full text of your speech, and I’m so glad you took on the problem of sanctimoniousness and the hortatory and indoctrinating nature of a lot of these “games for change”. Ik kan niet wachten om de volledige tekst van uw toespraak, en ik ben zo blij dat u heeft besteed aan het probleem van kwezelarij en de hortatory en indoctrineren karakter van veel van deze "spelletjes voor verandering". The very name of the conference and the movement implies that those involved *change* things and are, naturally, “progressive” in doing so. De naam van de conferentie en het verkeer houdt in dat degenen die betrokken zijn * * veranderen en dingen zijn, natuurlijk, "progressieve" in te doen. There’s no “games for muddling through the sick, bloody mess which is much of the world’s conflict zones, and making unholy alliances in defense of dubious causes” there’s only breezy and vague “peace” based on awful moral equivalencies such as seem evident in the Israel/OPT game (I suppose it’s progress that the game presupposes the right of Israel’s existence.) Er is geen "spelletjes voor ploeteren de zieken, bloederige puinhoop die veel van de wereld het conflict zones, en het maken van onheilige allianties in de verdediging van dubieuze oorzaken" is er slechts luchtig en vaag "vrede" op basis van strenge morele gelijkwaardigheid lijken, zoals duidelijk naar voren in het Israël / OPT speel (Ik veronderstel dat de vooruitgang die de wedstrijd veronderstelt het recht van het bestaan van Israël.)

   There’s the underlying undertow of this discussion, too, which is that we are all distracted with games, and the illusory notion that virtuality can change reality precisely at the moment when our own nation is really, graphically, inexorably bogged down in, and complicitious in, a horribly unjust war in Iraq even for a just cause (unjust because the classic definition of “just war” is a war that brings about peace; just cause because…what was *your* solution for ending the tyranny and massive crimes against humanity of Saddam?) Er is de onderliggende onderstroom van deze discussie ook, die is dat we zijn allemaal afgeleid met spelletjes, en de illusoire gedachte dat virtualiteit kan veranderen werkelijkheid precies op het moment dat onze eigen natie is echt, grafisch, onverbiddelijk verzanden in, en complicitious in een vreselijk onrechtvaardige oorlog in Irak, zelfs voor een rechtvaardige zaak (onrechtvaardig omdat de klassieke definitie van "gerechtvaardigde oorlog" is een oorlog die leidt tot vrede; rechtvaardige zaak, omdat ... wat was * jouw * oplossing voor het beëindigen van de tirannie en massale misdaden tegen de menselijkheid van Saddam?)

   Nobody made a game about Iraq, did they? Niemand maakte een spel over Irak, deed ze? And that’s because they’re afraid to really have it out when it comes to the war of civilizations. En dat is omdat ze bang zijn om echt uit als het gaat om de oorlog tussen beschavingen. And there *is* a war of civilizations to be had (unless everybody reading this blog would like women to be under a veil and unavailable for sex or careers when they want). En er is * * een oorlog van beschavingen te worden gehouden (tenzij iedereen het lezen van deze blog wil vrouwen worden onder een sluier en niet beschikbaar voor seks of carrièrekansen wanneer zij dat wensen). The question is whether these cultural wars could be fought in games more profitable or at least usefully and with less bloodshed. De vraag is of deze culturele oorlogen kan worden bestreden bij games meer rendabel zijn of op zijn minst een nuttige en met minder bloedvergieten.

   To accomplish the goal of cultural warfare, you’d first have to jettison all the sanctimonious do-good stuff that says it’s all hands-across-the-sea, we-are-all-one and all the rest of that blather. Om het doel van de culturele oorlogsvoering, moet u eerst te gooien alle schijnheilig doe-goed spul dat zegt dat het alle hands-across-the-sea, we-zijn-alle-een en al de rest van dat kletsen .

   I don’t see that either games, with their rote, imposed, and often silly legends (medieval dreck) nor open-ended social worlds like SL (suburbia, Goth, Vampires, BDSM) are able to supply the culture, tools, or secured space for narratives of the import of the Jungle. Ik zie niet in dat beide games, met hun hoofd, opgelegd, en vaak dom legendes (middeleeuwse dreck), noch de open-ended sociale werelden als SL (Suburbia, Goth, Vampieren, BDSM) in staat zijn tot het leveren van de cultuur, gereedschappen, of beveiligde ruimte voor verhalen van de invoer van de Jungle. They are just coming into their own, more as spaces within which to do things like the machinima, graphic novel, theater-in-the-round, cartooning, that might be the Jungle equivalent. Ze zijn net die in hun eigen, meer als ruimten waar om dingen te doen zoals de machinima, graphic novel, theater-in-the-ronde, CARTOONS, misschien is dat wel de Jungle-equivalent. The Jungle’s narrative impact could be as large as it was precisely because there was the capacity of culture and governance available to respond to it in some meaningful way (100 or even 50 years before and it wouldn’t have made a difference). The Jungle de narratieve effect te kunnen zo groot zijn als het was juist omdat er sprake was van de capaciteit van de cultuur en het bestuur beschikbaar te zijn om het in een aantal zinvolle wijze (100 of zelfs 50 jaar voor en het zou geen verschil maakte).

9. Lobosolitario said on June 30th, 2006 at 9:56 am : Lobosolitario zei op 30 juni, 2006 om 9:56:

   I’d say that most of these games are missing the point. Ik zou zeggen dat de meeste van deze games de plank misslaan. While it is certainly good to provide (hopefully) factual data to people, which these games certainly seem to try to do, they fall down bigtime on emotional involvement, which is an area I feel games can really push ahead of other media if done right. Het is zeker goed om (hopelijk) feitelijke gegevens aan mensen, die deze spellen zeker lijken te proberen te doen, ze vallen bigtime op emotionele betrokkenheid, die een ruimte Ik voel me echt games kan zetten van andere media als je het al gelijk . While I definetly support the educational side of the project, I think we need to get people more emotionally involved with the subject as well, otherwise the data is just meaningless words, because the people on the receiving end aren’t made to care about it. Hoewel ik absoluut ondersteuning van de educatieve kant van het project, ik denk dat we nodig hebben is om mensen meer emotioneel betrokken bij het onderwerp ook, anders worden de gegevens alleen nietszeggende woorden, omdat de mensen aan de ontvangende kant zijn niet gemaakt om er iets aan doen .

10. Allen Sligar said on June 30th, 2006 at 10:05 am : Allen Sligar zei op 30 juni 2006 om 10:05:

    Great Post Raph. Great post RAPH. Really, just very spot on r/t this topic Echt waar, net plek op r / t dit onderwerp

    Other Gems: Andere Gems:
    “Public relations necessitates awareness initiatives. "Public relations vereist bewustzijn initiatieven. Without awareness initiatives, PR can achieve neither credibility nor differentiation” Zonder bewustzijn initiatieven, PR kunnen bereiken noch geloofwaardig, noch differentiatie "

    Huzzzah! Great point…Repetative recurring and focused messages change perception, and subsequently reinforce credibility.. Groot punt ... Repetative terugkerende en gerichte boodschappen veranderen perceptie, en vervolgens versterken de geloofwaardigheid ..

    Like, is homelessness caused by a boss monster or something, and you shoot him in a video game, and that destroys his real-life soul? Zoals, dak-en thuisloosheid is veroorzaakt door een monster baas of zoiets, en je schiet hem in een videogame, en dat vernietigt zijn real-life ziel?

    And here is the crux of the issue: The disassociation of the person from the reality. En hier is de crux van het probleem: De Disassociation van de persoon van de realiteit. The simplifacation of the complexeties of real world isssues lends itself more to MTV: “The Real World” than it does to say the Tribal Genocide commited daily in sub-sahran Africa. De simplifacation van de complexeties van de echte wereld isssues zich meer voor MTV: "The Real World" dan zeggen de Tribal Genocide gepleegd dagelijks in sub-sahran Afrika. You cannot simplify an issue, by encouraging interactivity on a VW level and magically imbue someone with the will to act. U kunt niet een probleem te vereenvoudigen, door het stimuleren van interactiviteit op een VW-niveau en op magische wijze doordringen iemand met de wil om te handelen. Awareness of the issue….yes, and I say go for it, else you propagate entire generations with nothing to believe in or care about. Bewustwording van het probleem .... Ja, en ik zeg voor gaan, anders kun propageren dat hele generaties die niets te geloven of vrienden en kennissen.

    “Can they motivate people to elicit change? "Kunnen ze motiveren mensen om ontlokken veranderen? Unproven.” Unproven. "

    Unless you have a data point that can measure this, every issue, problem, and behavior is in fact a data point, measureable over time. Tenzij je een punt dat gegevens kan deze maatregel, elk nummer, probleem, en het gedrag is in feite een data-punt, de meetbare loop van de tijd. I dont know enough about “Games for Change” to accurately describe what data points would be relavent to people involved in this. I know dont genoeg over 'Games for Change "om nauwkeurig te beschrijven wat meetgegevens zou relavent aan mensen die betrokken zijn bij dit. If someone has a document or material related to what they are interested in capturing I’d be happy to include it in what I’m doing. Als iemand beschikt over een document of materiaal gerelateerd aan wat ze geïnteresseerd zijn in capturing Ik zou graag ook eens op in wat ik doe.

    “can see this cognitive dissonance being resolved in two ways: a) the more desirable of the two–stop playing the game and go help some homeless people or b) simply stop playing the game” "Kan zien dat deze cognitieve dissonantie wordt opgelost op twee manieren: a) het wenselijk meer van de twee-stop spelen van het spel en ga helpen sommige daklozen of b) gewoon stoppen met het spelen van het spel"

    Related to my point above, and Im wondering how many of these games PROVIDE relavent information through interactivity. Gerelateerd aan mijn punt aangehaald, en Im me af hoeveel van deze games VERRICHTEN relavent informatie via interactiviteit. How many redirect the user to sign up for the peace corps? Hoeveel redirect de gebruiker aan te melden voor de vredesmacht? How many have a localized list of homeless shelters where people can go to volunteer? Hoeveel mensen hebben een gelokaliseerde lijst van dak-en thuislozen schuilplaatsen waar mensen kunnen een beroep doen op vrijwilligers? How many have phone numbers for the teen suicide prevention hotline? Hoeveel mensen hebben telefoonnummers voor de tiener zelfmoord preventie hotline? Is there real support via the game for activism or is it fluff? Is er echte ondersteuning via het spel voor activisme, of is het pluis? Because a person playing a video game thats a “lecture” and “holier-than-thou” can get that kind of interaction off of the radio… Omdat een persoon het afspelen van een video game thats een "college" en "holier dan gij" kan krijgen dat soort interactie off van de radio ...

    “So that, when someone makes a game like “Peacemaker”, it conveys the idea that political change is just a game inadvertently trivialize the issues they’re trying to promote” "Dus, wanneer iemand een spel als" Peacemaker "al bij de gedachte dat politieke verandering is slechts een spel per ongeluk trivialize de problemen die ze proberen te bevorderen"

    Oh I dont know about that, I suggest you pick up a copy of Foreign Affairs for some lite geopolitical game simulation reading. Oh I dont weten dat, ik stel voor dat je pick-up een kopie van Buitenlandse Zaken voor sommige lite geopolitieke spel simulatie lezing. “Peacemaker” is just broadening the accessability of the same simulation, albeit a bit more simplistic. "Peacemaker" is slechts een verruiming van de toegankelijkheid van dezelfde simulatie, zij het een beetje simplistisch. Also theres a significant amount of simulation in these peoples academic endeavours: http://www.carlisle.army.mil/ in fact almost everything they talk about is a “game” simulating various alternative possibilities and outcomes. Ook Theres een significante hoeveelheid van simulatie in deze volkeren academische inspanningen: http://www.carlisle.army.mil/ in feite bijna alles wat ze over praten is een "spel" nabootsen van diverse alternatieve mogelijkheden en resultaten.

11. Lobosolitario said on June 30th, 2006 at 10:07 am : Lobosolitario zei op 30 juni 2006 om 10:07:

    There’s no “games for muddling through the sick, bloody mess which is much of the world’s conflict zones, and making unholy alliances in defense of dubious causes” Er is geen "spelletjes voor ploeteren de zieken, bloederige puinhoop die veel van de wereld het conflict zones, en het maken van onheilige allianties in de verdediging van dubieuze oorzaken"

    And yes, when I refer to (hopefully) factual data, I mean painting things as they are, rather than as simplified versions. En ja, toen ik verwijzen naar (hopelijk) feitelijke gegevens, ik bedoel schilderij dingen zoals ze zijn, in plaats van als een vereenvoudigde versies. After all, what’s the point of a game about Iraq being evil, and the US invading them for their own good, or, for that matter, Iraq being good, and the evil US invading them? Immers, wat is het punt van een spel over Irak kwaad, en de Amerikaanse invasie hen voor hun eigen bestwil, of, wat dat betreft, Irak goed en het kwaad Amerikaanse invasie hen? What we need is an accurate portrayal of the real reasons these things happen, in all their complexity, so that kids can start to understand all the behind-the-scenes action that goes on in global politics, and the terrible situations it can lead to. Wat we nodig hebben is een nauwkeurige weergave van de werkelijke redenen deze dingen gebeuren, in al hun complexiteit, zodat kinderen kunnen beginnen te begrijpen alle achter-de-schermen optreden dat verder gaat over in de mondiale politiek, en de vreselijke situaties kan leiden tot .

12. Morgan Ramsay said on June 30th, 2006 at 12:32 pm : Morgan Ramsay zei op 30 juni 2006 om 12:32:

    Simplification is good. Vereenvoudiging is een goede zaak. See Occam’s Razor. Zie Occam's Razor. The core issue concerns the intent of simplification. De kern gaat het om de bedoeling van de vereenvoudiging. Should abstraction promote change? Indien abstractie bevorderen veranderen? Or should abstraction promote learning? Of moet abstractie bevorderen leren?

13. Michael Chui said on June 30th, 2006 at 12:40 pm : Michael Chui zei op 30 juni, 2006 at 12:40 pm:

    And yes, when I refer to (hopefully) factual data, I mean painting things as they are, rather than as simplified versions. En ja, toen ik verwijzen naar (hopelijk) feitelijke gegevens, ik bedoel schilderij dingen zoals ze zijn, in plaats van als een vereenvoudigde versies.

    Not possible. Niet mogelijk. Honest. Echt niet. Just, straight out, not possible. Gewoon, recht uit, niet mogelijk. If we were capable of “painting things as they are”, we’d also be able to create myriads of NPCs who not only passed the Turing test, but surpassed it into the realm of computerized creativity. Als we in staat waren "schilderij dingen zoals ze zijn", zouden we je ook te kunnen creëren myriads van NPCs die niet alleen door de Turing-test, maar overtroffen zij naar het rijk van geautomatiseerde creativiteit.

    Incidentally, this little piece of writing by a friend of mine is notable: Eigenlijk is dit stukje schriftelijk door een vriend van mij is opmerkelijk:

    “You’ll trade pieces, but you always refuse to sacrifice any of them, even if it means victory. "U zult de handel stukken, maar je altijd weigeren op te offeren voor een van hen zijn, zelfs als dat betekent dat de overwinning. Chess is the game of kings, my friend. Chess is het spel van koningen, mijn vriend. I’ll admit nobody can match you at tactics, but sometimes, simply making brilliant maneuvers in war isn’t enough. Ik geef toe niemand kan zich meten met je op tactiek, maar soms ook gewoon briljant manoeuvers in oorlog is niet genoeg. A good king needs to know how to sacrifice some of his people for the good of his kingdom.” Een goede koning moet weten hoe op te offeren een deel van zijn volk voor het welzijn van zijn koninkrijk. "

    “And what kind of king would I be if I let some of my people die, so that others may live? "En wat voor soort koning zou ik zijn als ik laat een aantal van mijn mensen sterven, zodat anderen kunnen leven? Every mandate to rule comes from the citizenry. Elk mandaat om uitspraak te doen komt van de burgers. A king’s only duty is to protect his people… all his people.” Een koning het enige recht is het beschermen van zijn volk ... allemaal zijn volk. "

    Freedom and Fate, Thread 1 Vrijheid en Fate, Thread 1

    The two speakers have just finished a game of chess (the victor was the former, as shown when he earlier said, “Had you moved your Knight there, you would have checkmated me in four moves. You were perfectly positioned.”) De twee sprekers hebben net een partijtje schaken (de overwinnaar was de voormalige, zoals te zien is als hij eerder zei: 'Had je je verplaatst Knight, jij zou hebben checkmated me in vier stappen. U was perfect gepositioneerd. ")

    Remember Raph’s 40 , esp. Onthoud RAPH's 40, esp. #18? # 18? The data doesn’t matter as much as people make it out to. De gegevens maakt niet uit, zoveel mensen maken het uit is. I don’t pretend I know how to actually achieve the ideal of G4C with this knowledge; but I’m convinced it can be done. Ik pretendeer niet ik weet hoe dat bereiken van het ideaal van G4C met deze kennis, maar ik ben ervan overtuigd dat het kan worden gedaan.

    I think part of the answer lies in the idea that it’s not the specific situation that needs to be specifically addressed. Ik denk dat een deel van het antwoord ligt in het idee dat het niet de specifieke situatie die moet specifiek worden aangepakt. Player studies really ought to be done on games that are already popular, but have theme-specific data, like Civilization or Warcraft, and see what they get out of it. Player studies eigenlijk gedaan moet worden op games die al populair, maar zijn thema-specifieke gegevens, zoals Civilization of Warcraft, en zie wat ze hier uit komen.

14. Lobosolitario said on June 30th, 2006 at 12:41 pm : Lobosolitario zei op 30 juni 2006 om 12:41:

    Simplification is good. Vereenvoudiging is een goede zaak. See Occam’s Razor. Zie Occam's Razor.

    “We invaded Iraq because they’re evil” isn’t simplification, it’sa lie. "We invasie van Irak omdat ze het kwaad" is geen vereenvoudiging, het is een leugen. Don’t confuse simplification with obfuscation. Niet te verwarren met de vereenvoudiging obfuscation.

15. Morgan Ramsay said on June 30th, 2006 at 1:19 pm : Morgan Ramsay zei op 30 juni, 2006 om 1:19 pm:

    Lobosolitario wrote: Lobosolitario schreef:

    Don’t confuse simplification with obfuscation. Niet te verwarren met de vereenvoudiging obfuscation.

    I’m not. Ik ben het niet. In fact, the only mention of "obfuscation" in the previous fourteen posts is in your response to me. In feite is de enige vermelding van "obfuscation 'in de vorige veertien posten is in uw antwoord aan mij. Also in the previous fourteen posts, several respondents are apparently assuming that "to simplify" is "to trivialize" and "to trivialize" is "to obfuscate". Ook in de voorgaande veertien posten, een aantal respondenten zijn blijkbaar de aanname dat "te vereenvoudigen" is "om trivialize" en "te trivialize" is "te overschaduwen". Use the words you meant to use. Gebruik de woorden die je moet gebruiken. Don’t expect others to know that you’re not communicating what you intended to communicate. Verwacht niet dat anderen weten dat je communiceert niet wat je bedoeld zijn om te communiceren. Keep your message simple. Houd uw boodschap simpel. Don’t obfuscate your message with unintended meanings. Niet verwarren uw boodschap met onbedoelde betekenissen.

    What we need is an accurate portrayal of the real reasons these things happen, in all their complexity, so that kids can start to understand all the behind-the-scenes action that goes on in global politics, and the terrible situations it can lead to. Wat we nodig hebben is een nauwkeurige weergave van de werkelijke redenen deze dingen gebeuren, in al hun complexiteit, zodat kinderen kunnen beginnen te begrijpen alle achter-de-schermen optreden dat verder gaat over in de mondiale politiek, en de vreselijke situaties kan leiden tot .

    To achieve accuracy, we need people who are capable of achieving accuracy. Om dat te bereiken nauwkeurigheid, we hebben mensen nodig die in staat zijn te bereiken van nauwkeurigheid. Matt Sakey wrote about industry xenophobia in April 2005. Matt Sakey schreef over de industrie vreemdelingenhaat in april 2005.

16. Michael Chui said on June 30th, 2006 at 3:19 pm : Michael Chui zei op 30 juni, 2006 om 3:19 pm:

    Morgan, could you elaborate #12? Morgan, kan je uitwerken # 12? I was going to ask whether simplification is the same as abstraction, because I don’t think they are, and I don’t think that’s what you meant, but it sounded hostile the way it would have been phrased. Ik wilde vragen of vereenvoudiging is hetzelfde als abstractie, want ik denk niet dat ze zijn, en ik denk niet dat dat is wat u bedoelde, maar het klonk vijandige de manier waarop zij zich zouden hebben geformuleerd.

17. Morgan Ramsay said on June 30th, 2006 at 3:55 pm : Morgan Ramsay zei op 30 juni, 2006 om 3:55 pm:

    Michael Chui wrote: Michael Chui schreef:

    Morgan, could you elaborate #12? Morgan, kan je uitwerken # 12?

    While commonly misinterpreted as complication, abstraction is the removal of a concept or idea from a specific context. Simplification is the reduction of complexity, often by removal of superfluous details (eg, context) from a concept or idea. Abstraction is a method of simplification.

    All simulations (eg, games) are models of a reality that is simplified and/or abstracted to facilitate understanding and/or execution.

18. Beth said on June 30th, 2006 at 4:40 pm :

    I come from the nonprofit sector. The questions you lay out at the end are the ones many of us who work nonprofit (and the board members) would ask if looking at game versus other strategy to reach their desired outcomes related to social change or a particular cause. Nonprofits don’t have a lot of extra resources and many are risk adverse in the sense that it may take money, resources, and time away from the real work.

    With that said, I think that for the organizations/causes where there is a good match and it is done well, those should be celebrated.

    Thank you for this post and the comments - much better than a transcript! Sparking some thoughts!

19. Jim said on June 30th, 2006 at 6:12 pm :

    Honestly, I think that focussing games on narrow issues may be the mistake.

    Games, especially multiplayer games, teach you to deal with people. Like other forms of art or communication, they can be designed to lead you towards the wrong things (murder, prostitution, etc), or designed to lead you towards the right things (cooperation and politeness towards people you’ve never met, enlightened self-interest, etc). This columnist here is on a productive track, I think: http://www.csmonitor.com/2006/0614/p17s01-cogn.html?s=u

    (Wow, you get a lot of hits if you search their archves for computer games… but I digress)

    You might be able to bring the focus in a little more. Maybe with environmental issues as part of the game mechanics, or somesuch, but if you try to bring the focus in too much, you’re likely to do just what Raph said– trivialize the issue, or take it from only one propagandistic point of view.

    (As in the aforementioned Israeli-Palestinian case… presupposing Israel’s right to exist pretty much prejudges the entire conflict– and it’s fundamentally why the Arabs don’t trust the US as an honest broker and turns the whole peace process into an impasse… but that’s certainly not the sort of debate that belongs on this site. And again I digress.)

    All in all, you won’t solve anything in Darfur by making computer games. The best you can do is teach people about other people, and how to get along with them. Games can do that, I think.

20. Raph said on June 30th, 2006 at 6:26 pm :

    Well, another take on the talk (and the conference as a whole) can be found here at The Skeptic Tank , and it’s well, skeptical. His reading of the talk was pretty much on the dark side:

    The best part of the whole conference was the final speaker Ralph Koster, who grew up in Haiti and Peru while his mother was on mission for Unicef, and now works for Sony where he worked on Ultima Online and Star Wars Galaxies, so he had more first-hand experience with both gaming and social issues than most people in the room had with either.
    While most of the panels basically had nothing more to say than to repeat that games had potential without going into any details of how, Koster was the only one to cut through the BS.
    He had a cynical attitude about the whole idea of ‘games for change’ and educational games in general, criticizing them as not being fun enough, and thus having no hope of engaging players long enough to deliver the message effectively. He also slammed ‘over-optimistic do-gooders’
    And he pointed out one of the main flaws with the concept, in that a game ultimately needs to be fun, while the social issues being addressed tend to be the opposite of fun.
    Some in the audience were outraged by his candor, while others (like me) appreciated it.
    He described some of the things he saw growing up in Haiti (poverty, disease) and Peru (intimidation of the locals by the Shining Path), and asked how a game could possibly solve or prevent any of them. No one had any answers, other than ‘raising awareness’ which sounded feeble.

    I don’t think I was quite that negative either.

21. Lobosolitario said on June 30th, 2006 at 6:38 pm :

    Occam’s razor is not equivalent to the idea that “perfection is simplicity”. Albert Einstein probably had this in mind when he wrote in 1933 that “The supreme goal of all theory is to make the irreducible basic elements as simple and as few as possible without having to surrender the adequate representation of a single datum of experience” often paraphrased as “Theories should be as simple as possible, but no simpler.” It often happens that the best explanation is much more complicated than the simplest possible explanation because it requires fewer assumptions. In the light of this, the popular rephrasing of the razor - that “The simplest explanation is the best one” - can lead to a gross oversimplification when the word simple is taken at face value.

    From Wikipedia “Occam’s Razor”

    Sorry for being a bit brusque, Morgan, I’m just used to encountering people who mean trivialize when they say simplify, and as I was short of time, I didn’t read your post as thoroughly as I should have.

    Simplification is always necessary, indeed. The problem is that most of the issues being dealt with have political roots, and politics is based entirely on complication and subsequent misdirection through trivialization. Therefore it’s very hard to tackle any of these issues without being highly complicated, even at the simplest possible level, because they’re highly complicated problems (if they were simple, we’d have solved them).

    All in all, you won’t solve any